13 oktober 2010 Djuna gaat mee werken

Vandaag moest ik naar Austerlitz en naar Zeist. Ik bedacht dat Djuna buiten ons eigen verpleeghuis eigenlijk nog weinig ervaring in andere huizen had opgedaan. Ze mocht mee. De dame die we opzochten had er wel plezier in dat Djuna zich zo goed gedroeg. Ze bleef keurig liggen, volgde me keurig als ik ergens naartoe liep, zonder dat ik wat hoefde te zeggen. Prima dus. Ze ging rustig bij de betreffende dame zitten en liet zich aanhalen. En toen de boel opruimen en weer naar huis…… ja, dat dachten we "even" te doen. Voor we beneden waren, hadden we "gezellig" zo'n 25 minuten in de lift doorgebracht, die alle verdiepingen aandeed behalve de begane grond. Na ruim 20 minuten stapte iemand in met een sleutel in zijn hand. Hoera! Even gemeld dat we met de sneldienst naar beneden wilden omdat we 25 minuten wachten om naar beneden te kunnen toch wel erg lang vonden duren. Al die tijd bleef Djuna netjes wachten, ze was totaal niet onder de indruk, vond alle aandacht van de mede liftgenoten wel gezellig geloof ik. Ze heeft dus geen claustrofobie😉. Al dat gedoe kwam van één knopje dat niet werkte…. de liftmonteur werd weer gebeld…. het was die week al eerder gebeurd. Normaalgesproken stap je dan uit en ga je via de trap, maar met een hond en een zware koffer was dat niet echt verstandig. Weer een ervaring rijker…..

Aan het einde van de middag hebben we heerlijk een stukje gewandeld in de bossen bij Austerlitz. Ik ontmoette daar iemand die als een blok voor Djuna viel. We hadden een gezellig gesprek waarbij ik haar uitlegde dat ik met de honden werkte en dat Djuna goedgekeurd was als therapiehond. Van het een kwam het ander en ze gaat zich nu bij een verpleeghuis inzetten om te proberen of er daar mogelijkheden zijn voor bezoekteams om zich in te zetten met hun dieren. Erg leuk! Hoe meer bekendheid hiermee hoe beter! Wat zo'n klein rood ambassadeurtje al niet te weeg kan brengen😉

 

Heute musste ich arbeiten in Austerlitz und Zeist. Ich nehme Djuna regelmässig mit zu unserem Altenwohnheim, aber weiter noch nicht. Ich habe Djuna heute mitgenommen in einem anderen Altenwohnheim in Zeist. Wir besuchten dort eine Dame die vor kurzem umgezogen war. Sie hatte Spass an Djuna, Djuna setzte sich neben ihr und liess sich streicheln😉. Djuna folgte mich wo ich ging, ohne dass ich etwas zu ihr sagen sollte. Als wir fertig waren haben wir unsere Sachen aufgeräumt und sind wir nach Hause gegangen….. dachte ich……… wir waren im Fahrstuhl…… es dauerte 25 Minuten lang…. ehe wir wieder mit 6 Füssen auf den Boden im Korridor standen und nach Hause gehen konnten. Djuna hat sich alles sehr gut gefallen lassen. Die Leute im Fahrstuhl waren sehr nett 😉. Wieder eine gute Erfahrung (für Djuna ;)).

Im Nachmittag haben wir einen Spaziergang im Wald gemacht. Wir begegneten dort eine Dame, die total begeistert war von Djuna. Wir haben eine ganze Weile mit einander gesprochen. Die Dame interessiert sich sehr für Djunas Arbeit und will versuchen in einem Heim in einem anderen Teil des Landes, wo ihre Mutter wohnt, Besuchsteams ein zu setzen wenn das Personal und der Direktor damit einverstanden sein können. Was so ein kleiner roter Botschafter anrichten kann😉 Sehr schön, ich hoffe es kommen auf dieser Weise noch mehr Besuchsteams in Altenheimen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s